Blogia
CruceDeCaminos

Cruzate conmigo

El Día de Ayer

Hola A Tod@s!!


Ayer no pude postear, porque entre las compras de Reyes y otras cosas, no dispuse apenas de tiempo delante del ordenador.


Siento un poco de pudor al hablar sobre este tema aquí, pero solo unas palabras para Javi... estamos contigo y con tu dolor, y esperamos todos (ahora hablo en nombre de todos tus amigos) que pases esta perdida de la mejor manera posible, nosotros estamos para ayudarte en lo que sea.


Un abrazo muy fuerte.


Carlos.


P.S.:No sé si te acercarás por aquí para leerlo, pero por si acaso, pongo en palabras lo que siento.

Cuatro Días Ausente

Hola A Tod@s!!


Mañana me marcho a Madrid (que frio, con lo bien que se debe de estar en Marbella dirá alguno) hasta el día 30 para ver a mi familia y a algunos amigos... me hubiera gustado que Patri,Woody o Marta vivieran por allí para intentar conocernos... pero me tendré que conformar hasta que vaya a Barcelona, Zaragoza o al sitio donde vivis muchos de vosotros (por cierto, no recuerdo a nadie que sea de Madrid).


En fin, que paseís unos días felices mientras que no nos vemos, llenos de espiritu navideño y que tengaís suerte y compreís los regalos de Reyes en seguida para no tener que aguantar las marabuntas de gente, los niños alocados por los pajes reales, los preparativos de cotillones y todas esas cosas.


Nos vemos a mi vuelta. Un abrazo a todos.


Carlos.

Por Fin, Hoy ES Navidad!!!!!

Hoy, por fin, ES NAVIDAD!!! Y para eso, aquí van mis felicitaciones de Paz para todos los pueblos!:


Afrikaans Geseende Kerfees en 'n gelukkige nuwe jaar
Alemán Froehliche Weihnachten und ein gluckliches Neues Jahr!
Alemán de Pennsylvania En frehlicher Grischtdaag unen hallich Nei Yaahr!
Amharic Melkam Yelidet Beaal
Arabe I'D Miilad Said ous Sana Saida
Aragonés Feliz Nadal e Buena Añada.
Aranés Bon Nadau e Erós An Nau
Armenio Shenoraavor Nor Dari yev Pari Gaghand
Azeri Tezze Iliniz Yahsi Olsun
Bengalí Shuvo Baro Din - Shuvo Nabo Barsho
Bable Felices navidaes y prosperu añu nuevu*
Bretón Nedeleg laouen na bloav ezh mat
Bulgaro Vasel Koleda; Tchesti nova godina!
Catalán Bon Nadal i Feliç Any Nou
Cantonés Seng Dan Fai Lok, Sang Nian Fai Lok
Checo Veselé Vánoce a šťastný nový rok
Choctaw Yukpa, Nitak Hollo Chito
Coreano Sung Tan Chuk Ha
Cornish Nadelik looan na looan blethen noweth
Crazanian Rot Yikji Dol La Roo
Cree Mitho Makosi Kesikansi
Creek Afvcke Nettvcakorakko
Croata Sretan Bozic
Danés Glaedelig Jul
Duri Christmas-e- Shoma Mobarak
Dutch Vrolijk Kerstfeest en een Gelukkig Nieuwjaar!
Egipto Colo sana wintom tiebeen
Esquimales Jutdlime pivdluarit ukiortame pivdluaritlo!
Español Feliz Navidad y Próspero Año Nuevo.
Eslovaco Veselé Vianoce a šťastný nový rok.
Esloveno Vesele bozicne praznike in srecno novo leto.
Inglés Merry Christmas and Happy New Year.
Esperanto Gajan Kristnaskon
Estonia Rõõmsaid Jõulupühi
Euskera Zorionak eta Urte Berri On
Faeroese Gledhilig jol og eydnurikt nyggjar!
Farsi Cristmas-e-shoma mobarak bashad
Finlandés Hyvää Joulua or Hauskaa Joulua
Flamenco Zalig Kerstfeest en Gelukkig nieuw jaar
Francés Joyeux Noël et bonne année!
Frisio Noflike Krystdagen en in protte Lok en Seine yn it Nije Jier!
Galés Nadolig LLawen a Blwyddyn Newydd Dda.
Galo Nollaig chridheil agus Bliadhna mhath ur!
Gallego Bo Nadal e Feliz AniNovo.
Griego Kala Christougenna Kieftihismenos O Kenourios Chronos.
Guaraní Vy'apave heñói (Feliz Navidad)
Hausa Barka da Kirsimatikuma Barka da Sabuwar Shekara!
Hawaiano Mele Kalikimaka & Hauoli Makahiki Hou.
Hebreo Mo'adim Lesimkha.
Hindú Shub Naya Baras.
Húngaro Kellemes Karácsonyi Ünnepeket és Boldog Új Évet! (=Felizes fiestas!)
Islandia Gledileg Jol og Farsaelt Komandi ar!
Iraquí Idah Saidan Wa Sanah Jadidah.
Irlandés Nollaig Shona Dhuit.
Italiano Buon Natale e Felice Anno Nuovo.
Japonés Shinnen omedeto. Kurisumasu Omedeto.
Jèrriais Bouan Noué et Bouanne Année.
Jiberish Mithag Crithagsigathmithags.
Krio Appi Krismes en Appi Niu Yaa.
Latín Natale hilare et Annum Nuovo!
Latvia Prieci'gus Ziemsve'tkus un Laimi'gu Jauno Gadu!
Lituano Linksmu Kaledu
Macedonian Streken Bozhik
Malayalam Puthuvalsara Aashamsakal
Maltese Nixtieklek Milied tajjeb u is-sena t-tabja!
Mandarín Sheng Dan Kuai Le!(¡Feliz Navidad!)
Manx Nollick ghennal as blein vie noa
Maorí Meri Kirihimete.
Marathi Shub Naya Varsh.
Mongol Zul saryn bolon shine ony mend devshuulye.
Norwegian God Jul og Godt Nyttår.
Occitan Polit nadal e bona annada.
Oriya Sukhamaya christmass ebang khusibhara naba barsa.
Papiamento Bon Pasco.
Papua Nueva Guinea Bikpela hamamas blong dispela Krismas na Nupela yia i go long yu.
Pashto De Christmas akhtar de bakhtawar au newai kal de mubarak sha.
Polaco Wesolych Swiat Bozego Narodzenia i Szczęśliwego Nowego Roku
Portugués Boas Festas e um feliz Ano Novo (1)
Punjabi Nave sal di mubaraka.
Pushto Christmas Aao Ne-way Kaal Mo Mobarak Sha.
Rapa-Nui Mata-Ki-Te-Rangi. Te-Pito-O-Te-Henua.
Rhetian Bellas festas da nadal e bun onn.
Romanche Legreivlas fiastas da Nadal e bien niev onn!
Rumanian Hristos s-a Nascut si Anul Nou Fericit.
Ruso Pozdrevlyayu s prazdnikom Rozhdestva is Novim Godom.
Sami Buorrit Juovllat
Samoano La Maunia Le Kilisimasi Ma Le Tausaga Fou.
Scots Gaelic Nollaig chridheil huibh.
Serbio Hristos se rodi.
Serbio-Croata Sretam Bozic. Vesela Nova Godina.
Shanghainés Xin Ni Ho!
Somalí Ciid wanaagsan iyo sanad cusub oo fiican.
Sueco God Jul och Gott Nytt År.
Sudanés Wilujeng Natal Sareng Warsa Enggal.
Swahili Krismas Njema Na Heri Za Mwaka Mpya.
Tagalog Maligayang Pasko at Manigong Bagong Taon.
Tamil Nathar Puthu Varuda Valthukkal.
Tailandés Suksan Wan Christmas lae Sawadee Pee Mai.
Tok Pisin Meri Krismas & Hepi Nu Yia.
Tongo Kilisimasi Fiefia & Ta'u fo'ou monu ia.
Trukeese Neekirissimas annim oo iyer seefe feyiyeech!
Turco Noeliniz Ve Yeni Yiliniz Kutlu Olsun.
Ucraniano Veseloho Vam Rizdva i Shchastlyvoho Novoho Roku!
Urdu Naya Saal Mubarak Ho.
Valenciano Bon nadal i feliç any nou!
Vietnamita Chuc Mung Giang Sinh - Chuc Mung Tan Nien.
Xhosa Siniqwenelela Ikrisimesi EmnandI Nonyaka Omtsha Ozele Iintsikelelo Namathamsanqa.
Yoruba E ku odun, e hu iye' dun!
Yugoslavo Cestitamo Bozic.
Zulú Sinifesela Ukhisimusi Omuhle Nonyaka Omusha Onempumelelo.


P.S.:Mañana me marchó a Madrid hasta el día 30, si no puedo postear nada antes, nos vemos y disfrutad de lo ya escrito. Como siempre, os invito a que viajeis en lo más antiguo y que muchos no habreís leido aún. Un abrazo.

Algunos de Mis Procesos Creativos

Hola A Tod@s!
'
Parece que estaís más que interesados en saber como funciona el proceso creativo en el que me sumerjo al escribir poémas. Hace algún tiempo era muy mal poéta, aunque eso no significa que ahora sea mucho mejor, simplemente distinto. Como iba explicando, antes me dejaba influenciar demasiado por las cosas que me inspiraban... básicamente fusilaba sin piedad una letra de una canción o varias, uniendola a alguna frase que leía en un libro y rellenando los huecos con mi escritura.
'
Ahora la cosa es distinta. Si bien como dice Marta me inspiro en una cosa mínima, ayer por ejemplo en el título de un libro Easton Ellis, como ya mencioné, para escribirlos. Digamos que he perfeccionado mi método a una manera más sutil. Así empiezo un poema con una idea en la cabeza y a partir de ella construyo el resto... unas veces de una manera más inspirada, un poema largo, y otras menos, un poema corto (o malo).
'
Respecto a los temas, bueno la mayoría de ellos no los he vivido, ninguna novia mía se ha muerto en accidente de tráfico, por así decirlo, pero imagino que tampoco hace falta ¿no? A un actor no le hace falta tampoco ver morir a su padre para interpretarlo en una escena, pues esto es igual. Mi mecanismo, es visualizarlo todo, verlo dentro de mi cabeza... cosa que he hecho siempre con todo, con cualquier cosa que leo o escucho.
'
En fin, espero que esto sacie vuestra curiosidad al menos un poquito.
'
Un saludo. Carlos.

----Aviso----

Hola A Tod@s!!

Me han informado desde diversas fuentes que muchos de vosotros sufrís un mensaje de error cuando intentaís postear comentarios a mis escritos...

...en fin, no está en mi mano solucionarlo, porque parece que es un problema del servidor de Blogia, pero para todos los que queraís comentarme algo y no podaís, pongo a vuestra disposición mi correo electrónico: diaz.redondo@gmail.com

Podeís escribirme a este buzón sobre todo lo que me queraís comentar.

Un Abrazo, Carlos.

Me Explicaré...

Hola A Tod@s!!

Parece que no ha quedado muy claro lo que pretendía hacer desde el primer momento... probablemente porque no me he explicado bien.

El pasado Lunes, subía un post al blog contando lo que me había pasado en el Curso de Alemán, después de conocer a una chica nueva en él. Yo lo vestí y lo adorne, mezclando lo que me había sucedido en realidad, con lo que era un supuesto flechazo. Quería ver que sucedía al escribir algo que era mezcla de ficción y no-ficción. Podeís leer lo que escribí en el Artículo: "Escuchando A U2", que encontrareís más abajo.

Posteriormente, el Martes, viendo el interés que habías mostrado por saber como continúaba la historia, os emplace al miercoles, que era cuando supuestamente volvería a ver a la chica. De hecho la volví a ver, pero la parte amorosa de la historia solo era fruto de mi pobre habilidad como escritor. Este post del Martes, era el que incluía la letra de la canción de U2 (Por cierto, veo que a muchos también os gustan, me alegro).

Finalmente, el Miercoles descubrí el truco... colge un post donde es explicaba y pedía perdón (Entschuldigung!) por haberos tomado el pelo ligeramente por haceros creer una historia que solo estaba en mi cabeza. Así, propuso lo que quería que fuera un juego... os preguntaba que es lo que preferíais, si que os contara lo que había hecho en el curso de Alemán el miercoles sin trampa, ni cartón... o bien, que continuara con la historia inventada. Solo dos personas contestaron, En El Camino y La Mariposa. Así que opté por la solución salomónica... subir las dos historias, la real y la de ficción.

La historia real, la subí ayer... En: "Palabras Que Se Lleva El Viento"... y la historia de ficción, la de amor, espero subirla hoy o mañana, porque aún no la tengo terminada. (Por eso no la encontrabaís)

Finalmente, esto es solo para La Mariposa (y para los demás tb)... no estoy molesto con tu post, ni nada por el estilo, y para mí esta historia solo era una especie de juego, donde mezclar dentro de una misma historia cosas reales con cosas inventadas por mí. Todo surje de mi, todo de mi cabeza y lo que escribo siempre sale de alguna parte entre mi corazón y mi estomago. Pensaba que se notaba, pero si no es así, ya lo sabeís. Aunque haga juegos de este tipo, aunque escriba poesías sobre cosas que nunca me han pasado o historias ficticias e imaginativas... y quien me conoce personalmente, sabe que digo la verdad... estas cosas solo las vierto aquí, en ningún otro sitio lo hago.

Un saludo,

Carlos.

P.S.:En menudos jaleos me meto... espero que me comenteís solo que os parece cada historia, como está escrita y si os parece interesante o un coñazo... eso es todo.

Palabras Que Se Lleva El Viento

Hola A Todo@s!!

Solo dos habeís puesto lo que quereís... y aunque me ha influido más notablemente lo que piensa La Mariposa (No te enfadas conmigo EnElCamino)... he decidido subir las dos historias a ver cual os gusta más. Siguiendo con la mezcla de ficción y realidad, ambas comienzan igual o al menos de forma parecida. Por ahora solo tengo terminada la versión real de lo ocurrido, así que pongo esta primera y espero vuestros comentarios.

Un saludo,

Carlos.

-----------
Realidad.

Salgo de casa a la una y media. Hay poco tráfico, tengo suerte y los semáforos se encuentran en verde, tardo poco menos de cinco minutos en llegar al campus y aparcar. El coche está sucio y un día más, al bajarme de él, pienso que cuando vuelva debería ir a lavarlo. Aunque este pensamiento me lleva a otro, igual de repetitivo, porqué sé que posteriormente me dará pereza y no lo haré.

Al salir del coche, me pongo los auriculares y busco, con el pequeño mando a distancia que está a mitad del cable, la canción que, por ahora, más me gusta del nuevo disco de U2... City of Blinding Lights. En los auriculares toda música se oye mejor y encuentro nuevos detalles a los rifts de The Edge. Muevo los labios y voy tarareando la canción para mí mismo. Todo esto mientras subo las escaleras y paso por ese pequeño edificio, debajo de su techo de cristal, que creo que es el Decanato de la Facultad de Filosofía y Letras. El techo de cristal, que recubre el Hall del edificio, provoca un efecto invernadero y allí siempre hace más calor que fuera de las dos puertas que lo flanquean. En verano es insoportable estar allí debajo, ahora, se agradecen los cuatro segundos que tardo en cruzarlo para llegar a la otra puerta, donde me veo reflejado justo antes de salir a la calle.

De nuevo, surjo a la superficie, como un pequeño ratón. Me cruzó con algunas chicas, en el mismo sitio donde otros días me he vuelto para mirarle el culo a una que me llamó la atención. La canción sigue golpeando mis tímpanos y para cuando llegó bajo la sombra de los das torres que me flanquean, tengo ganas de ponerme a cantarla a plena voz y todos me miren. Pero no lo hago, porque mi razón esta demasiado en forma para dejar escapar mis impulsos. La facultad de Filosofía esta distribuida en pequeños bloques de edificios, que para quien desconozca su función, supondría de inmediato que son bloques de apartamentos bajos, muy al tipo de los que aparecen en las películas americanas situadas en barrios californianos.

El edificio donde se imparten las clases de alemán esta casi al final de esta especie de calle peatonal, así que tengo que recorrerla, canturreando por lo bajo. Me cruzó con más gente, con más chicas la mayoría con vestidos largos y pelos despeinados, sexys a su manera un poco hippy, un poco pasadas de rosca para estar en el siglo XXI. Cuando llego a las puertas del edificio donde están las aulas es la una y cuarenta minutos, aproximadamente. No hay nadie del curso aún, lo que no me extraña, pero eso me da tiempo a coger un periódico de cuatro hojas y leerlo en un minuto, para volver a dejarlo donde estaba y seguir con mi música y mi canturreo y mi deseo de dar un concierto en ese mismo sitio, con una guitarra eléctrica. Convirtiéndome en Bono y que todo el que pase se quede clavado, oyéndome cantar estas letras a plena voz.

En ese pensamiento imaginario estoy, cuando aparece Miriam. Miriam es la chica que conocí el pasado lunes, después de que me asaltara justo antes de empezar la clase y me hiciera un tercer grado acerca de los mecanismos por los que se rige el curso. Llega acompañada de dos chicos, agarrándole la mano a uno de ellos. Digo hola, y pienso que el día anterior estuve tan ocupado en responder todas sus preguntas que no me dio tiempo ni para fijarme extensamente en su apariencia. Viéndola caminar al lado de esos dos chicos, probablemente recién llegados a la universidad como ella, me doy cuenta de que aún parece un poco niña. El otro día me cayó bien, podría entablar amistad con ella, aunque las posibilidades son remotas, puesto que soy poco dado a hablar más allá de lo necesario con las personas recién conocidas.

No tengo tiempo para pensar ni un minuto más en esto, puesto que por mi izquierda aparece Gloria, Frau Carrillo,... que no es más que la profesora y que, como otros días, me pregunta como estoy justo antes de que pueda siquiera quitarme los auriculares. Intuyo que me dice algo así como: Carlos, el incógnito. Supongo que es porque llevo casi siempre las gafas de sol puestas, no por esnobismo, si no porque el sol me molesta claramente en mis ojos azules.

Me pregunta como estoy y respondo que bien, y de nuevo me pregunta como llevo el alemán, y cuando le digo que solo bueno, me responde que es muy fácil, mucho más fácil que la carrera que yo estudio... Pienso que tiene razón. Gloria es la primera profesora que tengo desde que estoy en la Universidad que sabe como me llamo y tan solo en tres semanas, aunque curiosamente, ahora también sabe como me llamo el Profesor de Genética Evolutiva... lo que hace que este año me sienta más integrado en mis asuntos estudiantiles que cualquiera de los anteriores.

Entramos juntos en el edificio donde solo esta Miriam con su novio y el otro chico que los acompaña. Entramos al aula y Miriam entra detrás de nosotros, y detrás de ella, como de la nada empiezan a surgir más alumnos del curso. Miriam le dice a la profesora que otro chico que viene junto a ella también se va a apuntar al curso. Para la sorpresa mía y de todos los que leéis, no es su novio, sino el otro, que también debe de tener problemas con el alemán de Traducción e Interpretación.

En unos cinco minutos ya estamos sentados y empezando a resolver los ejercicios que nos mandó el último día. La clase, como desde el día en que empezamos, es animada y divertida y las bromas de Gloria de pegarnos tizazos por decir And, en vez de Und son constantes. Después, hacemos un ejercicio a modo de juego, donde ella nos da un caramelo de coca-cola si acertamos a decir la respuesta más rápido que los demás. Al final, yo consigo acertar la última pregunta y me llevo mi caramelito.

Seguimos con la clase con buen rollo. Por cierto, Miriam se ha sentado con su compañero al otro lado del aula. Así, que yo comento las dudas con Francisco y María que están sentados detrás mía desde el primer día. La clase avanza y de alguna manera surge la inevitable cuestión de los insultos en alemán... Al final, después de mucho insistir Gloria nos enseña un par de ellos, no sin antes advertiros de que no se lo digamos a nadie, porque como se enteren acabarán echándola de la facultad, entre las risas de todos.

El último ejercicio que llevamos a cabo consiste en leer cuatro párrafos donde se describe a una serie de personas que viven en Alemania, Austria y Suiza. Yo consigo acertar el significado de una frase hecha y la profesora me regala otro caramelito de coca-cola, así que para cuando se acaba la clase todavía tengo su sabor en la boca, lo que no hace más que aumentar mi hambre por no haber comido aún.

Al finalizar la clase, Miriam se marcha con su compañero, al igual que todos los demás. Yo, Francisco, su novia María y otra chica nos quedamos hablando con Gloria sobre el Curso previsto en Passau el próximo verano. Algo con lo que llevamos luchando un par de días ya, porque Gloria no hace más que inocularnos el veneno para que asistamos, y nosotros cada vez estamos más deseosos de que llegue el mes de junio para visitar esa ciudad, fronteriza con Austria y la República Checa.

Nos despedimos y salgo camina con Francisco y Maria, hablando sobre Passau. No los conozco mucho, aunque la cara de ella me resulta familiar por algún motivo. Pienso que me caen aceptablemente bien y son bastante agradables. Cada día conozco ha alguien del Curso de Alemán un poco mejor, lo que creo que es una buena señal del buen ambiente que hay, por mucho que sea inevitable a veces hacerse prejuicios sobre ciertas personas o situaciones.

Entschuldigung!

Hola A Tod@s!

Antes de ayer os tome el pelo ligeramente... si bien es cierto que me ocurrió todo lo que conté, toda aquella situación... y que también reflexioné acerca de como un acto así, como un cambio insignificante en nuestro comportamiento puede suponernos un cambio total en nuestra vida, lo cierto es que no estoy enamorado, ni tampoco fue un flechazo, ni nada por el estilo.

Por eso todas aquellas referencias a El Padrino... porque quería mezclar un hecho tangible con los desvaríos ficticios que suponen la escritura, y hacer referencia al libro de Puzo era dar una pista ligera.

Ahora viene donde vosotros ejercéis vuestro derecho a influir en el destino. ¿Qué preferís, que Carlos cuente la realidad de lo sucedido hoy, carente de interés más allá de la cotidianeidad, o que Carlos os cuente como seguiría la historia entre los dos jóvenes estudiantes de alemán? Cada una de las opciones comporta unos beneficios y también unos contras. En la primera me conoceréis un poco más, veréis a través de mis pensamientos, aunque puede que sea aburrido y carente de interés. En la segunda leeréis una historia surgida de mi cabeza, lo que también podría definirse como ver a través de mis pensamientos, aunque podría resultar ser nada más que una vacua historia de amor.

Un saludo, y recordad... vosotros elegís.

Carlos.

P.S.: Entschuldigung! significa perdón.

Escuchando U2

Hoy me ha pasado una situación que me ha hecho reflexionar sobre el destino, sobre como las cosas parecen estar entonadas como una melodía, que se corresponde, que se va a enlazando sinfónicamente hasta componer canciones o cacofonías.

Una persona puede dejarse llevar y que el simple acto de sentarse en un sitio a esperar algo le cambie su vida. Puede que me pase a mí o que le esté pasando en este momento a alguien en California u Hokkaido. Y es que este medio día, cuando me dirigía al Curso de Alemán que estoy llevando a cabo, iba tan tranquilamente, escuchando a U2 a través de los cascos, me ha pasado lo que sigue:

Cuando he entrado en el edificio donde está el aula donde se imparten las clases, solo había otra persona más, una chica que está conmigo en el curso. No la conozco mucho, salvo porque el último día hice un ejercicio junto a ella. La he saludo amablemente y ella ha salido fuera del edificio para sentarse un banco, también inmersa en su música, mientras esperabamos a la profesora. Si yo fuera una persona locuaz que se pasa todo el día dejándose la lengua en entablar conversaciones con los demás, probablemente habría salido fuera también y le habría preguntado alguna cosa absurda con tal de no sentirme raro. Pero yo no soy así, y prefiero ser raro, parecer un poco huraño cuando la realidad es que soy un poco taciturno.

El caso es que he preferido quedarme dentro del edificio, yo solo... escuchando a Bono poner voz de falsete. Y esto puede haber cambiado mi vida, o no, convirtiendo este simple hecho en el comienzo de un concierto sinfónico que influya en toda mi vida, o que quizás solo sea el empiece de una canción pop, barata, de cuatro minutos y medio, o que en realidad, esté llevando todo esto demasiado lejos y toda la situación no sea más que una mota de polvo en la hoja donde se está componiendo esta especie de opereta que es mi vida.

Y os direís, tanta historia, pero aún no ha pasado nada... y es que por mi timidez que es el verdadero desencadenante, y por mis ganas casi siempre de estar solo, Dios me ha castigado y me ha enviado un severo correctivo en forma de chica encantadora y parlanchina hasta el extremo.

Por el simple hecho de estar sentado allí, solo a las puertas de la clase mientras el resto de compañeros esperaban fuera, al sol, esperando que dieran las dos de la tarde, ella se ha acercado a mi y ha comenzado su interrogatorio. ¿Eres del Curso de Alemán? ¿Sabes a que hora empiezan las clases? ¿La Profesora se llama Gloria? ¿En que clase se da el Curso? ¿Me puedo sentar al lado tuyo?... así, hasta llegar a la pregunta número mil que ha llegado cuando nos despediamos una hora y media después, después del curso, de pasear cinco minutos hasta el aparcamiento, de que ella me cuente que estudia Traducción e Interpretación, que es muy difícil, que no se entera de nada, que se va a apuntar a nuestro curso para mejorar su nivel, que se está sacando el carnet de conducir, que debería estar en la Escuela de Idiomas a esa misma hora,...

...Nunca había intercambiado tantas palabras y tanta información con otra persona en nuestra primera hora y media de relación.

Y podría decir que me estoy enamorando, o que me estoy obsesionando por un solo encuentro, que he perdido la cabeza, que no pienso en ella nada más que como objeto de estudio acerca de la casualidad y la causalidad, que así es como se conocen las personas de las historias y poemas que escribo, que así es como me gustaría conocer a la mujer de todos esos poemas que tanto os parecen gustar, que o mejor no la veo más, o a lo mejor dentro de quince años aún es mi mejor amiga. Solo me queda mantener la cabeza fría.

Esperaremos al miercoles, para saber que se compone a partir de todo esto... Y todo esto para describiros que hoy descubierto un ligero mecanismo de funcionamiento del destino.

Carlos.

P.S.: Recordaís cuando Al Pacino encuentra a la chica siciliana en El Padrino, y se casa con ella. Ese Rayo que describe Mario Puzo tan bien en la novela, en boca de los dos campesinos-secuaces que lo acompañan... En eso me baso para todos mis encuentros de amor instantaneo que llenan mis historias y mis poemas.

Un Par de Apuntes del Pasado

EY!! Miradme... he encontrado un método para poder leeros y oíros antes del jueves por la tarde...

...en fin, las cosas de la tecnología movil, que aunque cueste una pasta y vaya más lento que el caballo del malo, puede permitirme estas cosas.

Ciertamente, las semanas que he pasado sin poder escribir en el blog tanto como desearía me han hecho dejarme muchas cosas en el tintero. Desde las elecciones americanas a las poesías intimistas que tanto parecen gustaros.

Recordaís que os dije que había encontrado una vieja libreta con muchas cosas que escribí los dos tres últimos años, concretamente del diez de mayo del 2001, al veinticuatro de marzo del 2003... la verdad es que he estado releyendo algunas de ellas y me han parecido horribles, demasiado pobres y demasiado inspiradas en los textos o canciones de los demás... intertextualizar que diría Ana Rosa Quintana (depaso, la felicito por ese triunfo que ha conseguido estos días).

Un par de apuntes:

"Todo a partir de ahora girará en torno a esta fecha, aunque no puedo decir porqué. En estás mismas hojas hablé de la esperanza, hope, pues la mía murió el once de septiembre de 2001."

"Siento tanto dolor que me ahoga el pecho,
solo hay tristeza donde antes había esperanza.
Si es cierto que hay un dios,
porque permite derramar tanto odio y muerte."

---Once de Septiembre de 2001

"Te encajaste en mi vida, como una caja de zapatos en un armario. La holgura de tu amor, se suplía con la estrechez de mi pasión. Tu eras el jersey que me abrigaba del invierno de la depresión, pero notaba como te dabas de si. Notaba como crecías y el frio penetraba por todos los poros. Poco a poco, te fuiste convirtiendo en una sucia camisa de algodón para transformarte finalmente en una simple camiseta interior.

Me dejaste los brazos al descubierto de la gripe de los celos. Yo me convertí en un simple animal desnudo, mientras que tu te ibas para ser el abrigo de otro. Y todo por mi culpa, o quizás por la de los dos. Dejamos de ser ropa cara para volver a simples mantas apolilladas.

Por suerte, unos años después nos reencontramos. Quizás no encajabamos tan bien el uno en el otro, pero no queríamos aparentar, eramos nosotros mismos, un poco mejor cosidos. De nuevo jugamos a vestirnos y desvestirnos, ahora con ropa de mercadillo y de segunda mano.

Por fin nos amamos de verdad. Nos queremos sin nudos de zapatos. Sentimos sin botones, ni lentejuelas. Solo con cordones de tela, que nos unen, pero no nos aprietan."

---Diecisiete de Noviembre de 2001.

Espero que os guste esto último, no es un poema, pero casí. Y a mi me encanta.

Un saludo, Carlos.

P.S.: Seguiré buceando en la libreta para buscar algo "editable" en el blog.

Pero Que Ha Pasado

Hola A Tod@s!!

Cuanto tiempo sin verme verdad??

Ignoro si alguien volverá a visitarme después de tantos dias de ausencia, obligada y propia.

Como todos sabreís ayer se cayo el servidor y tenemos uno nuevo, gracias a Blogia por ello.

Del otro lado, yo he estado ausente, entre la semana porque me encontraba en Málaga y no he podido escribir sobre cosas que me preocupaban y los días que he estado aquí, porque no he tenido ni una pizca de tiempo... mi cumpleaños y las celebraciones, sumado al puente... ni un segundo en el ordenador.

Un saludo a tod@s!!

P.S.:Pronto subiré algo...

Un Regalo

Hola A tod@s!!

Vuestras felicitaciones son todo un regalo, muchas gracias y como no puedo invitaros a tomaros una copa o a comer un cacho de tarta, os dejo esto aquí, un par de poesías más:

Vamos, ven a enseñarme,
Tu cuerpo bajo esa falda negra.
Que se roza,
Con tus piernas y tu sexo.

Un corazón vivo está lleno de calor,
De deseo, abrasando.
Y más lo está cuando te beso,
Ahora,
Mientras te estoy besando.

Y mis manos, buscan los botones,
Como teclas de piano.
Para tocar una melodía,
Que haga que todas las estrellas,
Inunden de luz tu cielo a borbotones.

Tu falda ya no es negra,
Ni blanca,
No tiene color.
Porque tu desnudez lo llena todo,
La habitación,
Las paredes,
Los cuadros.
No puedo respirar si quiera,
Porque tanta belleza me ahoga.

---

De abrir y cerrar,
De esconderse y dejar escapar.
Así era tu puerta,
La entrada y la salida,
A tu vida de dolor.

Salí a encontrarte,
Después de ver tú cara amoratada,
En aquella noche de agosto.
Puertas de cristal,
Mecanizadas,
Te dejaron entrar... en mi vida,
Mientras llorabas un río.

Urgencia,
De salvarte,
De evitar lo final.
Un par de puntos,
Y adiós.

En mi bata,
Tu sangre, manchando,
Penetrando en mi piel.
Y en mis ojos,
Tu piel cardenal,
Que me llamaba,
Me arrastraba a tu puerta,
Al igual que a ti...
Te había llevado a la mía.

Un taxi,
Rastreando el miedo,
Que de seguro te llevaba de vuelta.
Pensaba:
“Mis manos sanadoras,
Mis manos salvadoras”

Y el taxi detrás de tu coche,
Equivocado.
Malgastado el tiempo,
Perdido en sueños vanos.

Y la casualidad,
La causalidad,
De seguir una ambulancia,
Que me devolvía a la realidad.
Entroncada con la gravedad,
De abrir nuevas puertas,
De saltar sin paracaídas.

En tu puerta,
De esconderse y escapar,
Ni lo uno ni lo otro...
Solo un poco de tu sangre, de nuevo.
Penetrando en mí.

Y entonces,
No tener fuerzas ni para andar.
Solo de arrodillarme y llorar,
Por ver tu rostro, de nuevo,
Bajo las lágrimas moradas,
De tu piel fría.

De tu piel fría, penetrando en mí...

Vi una foto,
Sobre el televisor.
Y sé que me enamoré justamente,
Porque eras bella sin el terror,
Sin las capas de maquillaje de maltrato,
Que un asesino te propinó.

Un beso, ahora que por fin escapas...
Aunque hayas tenido que cerrar los ojos
Y no tu puerta.

---

P.S.: Espero que os gusten... son nuevos, no de los que os prometí que colgaría anteriores a mi etapa de bloguero.

Happy To Me

Hola A Tod@s!!

Para variar, estoy en casa... porque hoy es mi cumpleaños. Aprovecho para haceroslo saber y para dejar esto que he escrito hoy:

Recuerdo el miedo en lo ojos de mi madre,
miento...
no lo recuerdo,
solo lo idealizo.
Quizás no fuera miedo.

Veintitrés años atrás,
solo era una nimiedad,
un minuto de vida.
Un sacrificio,
un esfuerzo,
un milagro.

De la nada, mi vida,
de tu vientre, mi vida.
Y no lo recuerdo,
como un estupido pez,
que no rememora más que dos segundos.
El mejor momento que compartimos,
en mi olvido.

Solo tu conservas el memento,
quizás esa sea tu magia,
quizás por eso me quieres tanto.
Nada comparable,
debes de pensar.
Por eso hoy dibujas una pequeña sonrisa,
en tu mirada,
más que en tu boca.

Eres mi hogar feliz,
único lugar donde quiero ir.
Eres mi corazón,
a veces mis pies.
Eres cada beso, que doy...
cada sueño.
Y solo pretendo que sepas,
que estés segura,
que no se te olvide nunca:
"De que todo lo que soy,
trás veintitrés años,
nació de tí."

Fijate,
y yo solo puedo imaginar tu cara,
que no era de miedo,
por traer a tu hijo a este mundo,
si no de felicidad.
¿Cuanto más te querría,
si pudiera recordarlo?

---

P.S.: Hoy, he encontrado un cuaderno con cantidad de cosas pre-blog, así que vaís a poder disfrutar de ellas los proximos días.

Cansado

Hola A tod@s!!

Hacía mucho tiempo que no tenía seis horas de clase seguidas... madre mía... Pensé que en la clase de Fitosociología me quedaba dormido... jejeje!!!

Bueno, ahora ya estoy recuperado y esperando a que me surja la inspiración para regalaros algo. Un saludo!

Carlos.

P.S.: Normalmente no lo hago, pero felicidades a mi madre que fue el otro día su santo y a una amiga que fue su cumpleaños.

En Medio

No os podeís imaginar lo bien que me dejaron escribir los dos últimos post. Que liberación, ahora a otra cosa:

Que díficil es estar en medio.
Dos se tiran los trastos a la cabeza y siempre en medio.
Funambulando en medio.
En equilibrio permanente.

¿Cuantas veces os habeís sentido como una cuerda de la que van tirando y tirando, que se va deshilachando poco a poco?

Otra cosa... mi madre me acaba de decir que soy reservado, que no cuento mis cosas... Debe de ser porque no ha leido nunca lo que pongo a disposición de los millones de internautas. ¿Que opinaís? ¿Tiene razón?

Perdón

A todos los ofendidos, perdón...
a mi mismo, por pedir perdón,... Perdón.
A los que compartís mi opinión,... perdón.

Lo escrito anteriormente está cargado de tacos... a la Real Academia, perdón.

A la equidad,... perdón, por perder los papeles.
A la realidad,... perdón, por enquistarla.

A Bush... Bueno, a Bush le pueden dar mucho por el culo...
Besa mi culo, puto cabrón blanco, asesino de masas,
mataciviles,...
que solo hiciste la guerra por petróleo.

Sentimiento de Protección

Hola A tod@s!! Mi último artículo antes de marcharme a Málaga, hasta el jueves no volveré, veré si me puedo escapar a los ordenadores de la facultad para subir algo, un saludo a todos. Ahora el tema que nos toca:

Después de leer el fantastico artículo de Mirada Inocente sobre Carlinhos y Candeal, y de una situación surgida ayer, me he dado cuenta que tengo una especie de "Sindrome de Caufield"... me explicaré. Hasta hoy no había reflexionado sobre ello, pero creo que tengo tendencia a querer proteger a los demás, a sentirme atraido por las personas en los momentos que necesitan que se los coja en brazos y se les lleve hasta la cama para acurrucarlos, en el sentido no literal de la frase.

Como Holden, estoy al borde del precipicio evitando que los niños se caigan por el, al no divisarlo. Aunque en mi caso, no son los niños si no algunas de las mujeres que se cruzan en mi vida. Y no estoy convencido que sea del todo bueno, porque quizás a veces confundo ese sentimiento de protección con el amor o en otros casos puede acabar siendo más paternalista que un verdadero protector.

Lo que si es cierto es que me siento comodo en ese papel, siendo el hombro en el que llorar o los brazos a los que agarrarse para salir de alguna parte. Y, de nuevo, tampoco sé si eso es bueno.

Espero que me deís vuestras opiniones como siempre mesuradas e inteligentes.

Un saludo, Carlos.